Πάσχα '18. Η ανάμνηση

         Ανυπομονησία, αγωνία και λαχτάρα. 3 λέξεις που κρύβουν πολλά για έναν χωρισμένο γονιό που θέλει να δει τα παιδιά του. Κι όταν έρθει η ώρα αυτή... γίνεσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στην γη. Ειδικά στην περίπτωση που έχεις να τα δεις πολύ καιρό (περίπου έναν μήνα) και η επικοινωνία, ακόμα και η τηλεφωνική δυσκολεύεται από την "άλλη" μεριά που νοιάζεται περισσότερο να πολεμήσει την ψυχολογία του πατέρα θυσιάζοντας στην ουσία και την ψυχολογία των παιδιών, αυτών των τρυφερών πλασμάτων που δεν φταίνε σε τίποτα. Αρκετά, για την ώρα, με τα βάσανα, σιγά σιγά και με την πάροδο του χρόνου θα μπεις για τα καλά στο να καταλάβεις τα γεγονότα, αν και περίπου αντιλαμβάνεσαι.
     Στο δια ταύτα. 6 μέρες, ναι 6 μέρες μαζί! Όαση χαράς, παραδεισένιας απόλαυσης ευχάριστων συναισθημάτων. Γεμάτες μέρες, νύχτες ζουζουνιάρικες με τις πριγκίπισσες αγκαλιά, το "μπιζελάκι" (η μικρή κόρη) και την "Κ." μικρή κυρία ετών 10. Θα δεις παρακάτω ότι χαλάλι την κούραση, ευχάριστη κούραση, και η χαρά μεγάλη, έπιασε τόπο η άδεια από την δουλειά - εκεί υπήρχε και μια δόση τύχης, γιατί λόγω Πάσχα και δεδομένου ότι το πόστο μου στην δουλειά είναι 24/7 υπάρχει όπως και να το κάνεις μια μικρή δυσκολία.
     Μεγάλη Παρασκευή, η τελευταία βάρδια στην δουλειά, το ρολόι έμοιαζε να χτυπάει όλο και πιο αργά και πιο πολύ πίστεψέ με δεν ήταν που θα έφευγα από την δουλειά κάμποσες μέρες, ήταν η λαχτάρα για να δω τα λουλουδάκια μου, να δουν κι αυτά τον μπαμπά τους. Τελικά πριν δείξει το ρολόι 14:30 , βασικά στις 14:15 ήρθε η αλλαγή βάρδιας, τι ανακούφιση! πάω να ετοιμαστώ γεμάτος χαρά κι αγωνία. Και ναι ήρθε τελικά η ώρα για το ραντεβού. Τι αγκαλιές, τι φιλιά, τι αγάπες! 1η επίσκεψη στον παππού και την γιαγιά, βόλευε γιατί μένουν σχετικά κοντά. Αν και ήταν προγραμματισμένο από μένα, μου το ζήτησαν μόνα τους πριν προλάβω να τους το πω κι αυτό είχε μια γλυκάδα παραπάνω όπως καταλαβαίνεις. Βόλευε γιατί παραδίπλα είναι μια εκκλησία και πήγαμε στον επιτάφιο. Εμπειρία για τις μικρές πρωτόγνωρη. Η "μικρή κυρία" το είχε ξαναζήσει, αλλά το "μπιζελάκι" πρώτη φορά. Ο προβληματισμός μου ήταν εάν θα αντέξουν, γιατί όπως και να το κάνεις έχει περπάτημα. Ακούγοντας όμως τους ψαλμούς περπατώντας χέρι χέρι κι αφού είχαν λίγο πολύ προετοιμαστεί για... το περπάτημα τα κατάφεραν και με μεγάλη απόλαυση παρακαλώ. Οπότε τόλμα! Να τολμάς και για τα μεγάλα αλλά και για τα μικρά που κάνουν την ζωή μεγάλη. Στόχευσε στο δέσιμο και η αγάπη θα γίνει κίνητρο για να βρεις τρόπους δημιουργικούς να το κάνεις.

Λόγω Πάσχα και η ανάλογη φώτο

 Εξ' αρχής ήξερα ότι θα υπάρχει λίγο τρέξιμο παραπάνω, γιατί όπως ξέρεις, όσο προετοιμασμένος κι αν είναι ένας πατέρας που λίγο είχε ασχοληθεί με το νοικοκυριό (έως καθόλου) θα βρει και κάμποσες μικρές δυσκολίες. Την επόμενη, Μ. Σάββατο έγινε διπλά μεγάλο, από την μια η Ορθοδοξία κι από την άλλη η χαρά στα μάτια των παιδιών ότι περνάνε "τεεεεεεεεεέλια" όπως λέει και το... μπιζελάκι μου. Πήγαμε στην εκκλησία, όπου είχε πάρκο και κήπο μαζί, έτσι δεν υπήρχε ανησυχία για το αν βαρεθούν τα μικρά, γιατί όπως και να το κάνεις θέλουν τον χρόνο τους. Μετάλαβε ο Super Daddy, κάτσαμε λίγο για παιχνίδι και συνεχίσαμε την βόλτα μας. Μια ευχάριστη έκπληξη περίμενε στην επιστροφή στο σπίτι. Τα παιδιά της γειτονιάς έμαθαν ότι ήρθαν τα κορίτσια για Πάσχα, οι φωνές ακούστηκαν χιλιόμετρα μακριά...περίπου 10 παιδιά, όλα 5χρ - 11χρ ξεχύθηκαν στις αυλές, στους κήπους όπου μπορούσαν, τσιρίζοντας, τρέχοντας και φωνάζοντας κι άρχισαν να παίζουν. Άντε να τα μαζέψεις τώρα, προβληματισμός επειδή είχαν φάει μόνο ένα σνακ λόγω εκκλησίας. Ήταν μια καλή ευκαιρία να ετοιμάσω μεσημεριανό με συνοδεία λαχταριστές πατάτες chips Super Daddy! Παίρνει λίγο χρόνο παραπάνω να κοπούν, αλλά χαλάλι, άλλωστε τις κάνω και για μένα και πίστεψέ με είναι μούρλια.

Η αρχοντιά μου ☺️

 Η συνέχεια; Ανεπανάληπτα καταπληκτική. Γέλια, χαρές, όμορφα συναισθήματα γέμισαν τις ψυχούλες τους αλλά και την δική μου. Ήρθε το Πάσχα και μετά την όμορφη τελετή της εκκλησίας, καταλήξαμε στο οικογενειακό τραπέζι της γιαγιάς. Ευγνωμοσύνη για το γεμάτο τραπέζι με τις λαχταριστές λιχουδιές της γιαγιάς, αλλά όπως καταλαβαίνεις κάτι άλλο έκλεψε την παράσταση. Σιγά τ'αυγά! Χαχα καλά κατάλαβες, δεν άφησαν αυγό όρθιο! Η μικρή πριγκίπισσα και το μπιζελάκι κατάληξαν με κατακόκκινα χεράκια και με αυτό το σκανδαλιάρικο βλέμμα συνοδευόμενο με ένα πλατύ χαμόγελο έτσι για να θες να τις σφίξεις στην αγκαλιά σου και να τις ρουφίξεις ολόκληρες. Θύμα της όλης κατάστασης ο παππούς. Αχ αυτός ο παππούς που μέχρι το τέλος της εβδομάδας θα νόμιζες ότι χτυπάει κόκκινο η χοληστερίνη αφού λίγο έλειψε να κακαρίζει από τα πολλά αυγά που έφαγε. "Είναι κρίμα να τα πετάξουμε, άλλα παιδιά δεν έχουν να φάνε" τους έλεγε. Εν μέρει είχε δίκιο.

 Η συνέχεια; Ανάλογη της ευτυχίας. Πάντα γεμάτο το πρόγραμμα με ευχάριστες στιγμές. Ακόμα και στις πιο απλές. Για παράδειγμα ένα γεύμα καθημερινό, παιδικό, κοτομπουκιές με πατάτες τηγανητές (άλλο που δεν ήθελα ☺️). Βόλτα στο παλιό λιμάνι της πόλης, σε πάρκα με παιδική χαρά κα.

Σκέτη απόλαυση

 Παίξαμε σχεδόν όλα τα ομαδικά αθλήματα, πολύ ποδόσφαιρο, βόλλευ, χάντμπολ αλλά κι αυτοσχέδια με ιδιαίτερους κανόνες με σκοπό να κερδίζει το... μπιζελάκι! Guess what? Οι πιο γλυκές ήττες της ζωής μου, αφού τις δεχόμουν γεμάτος χαμόγελα.

 Κι έτσι για να μην μακρηγορώ, σε περιμένω στην επόμενη ανάρτηση κι εύχομαι να μην είναι ετεροχρονισμένη! Πάσχα '18 και το ανεβάζω τώρα ☺️. Μοιράζομαι τις στιγμές μαζί σου για να σου δείξω ότι το χαμόγελο των παιδιών είναι βάλσαμο στην ζωή μας. Αξίζει τον κόπο κι αυτό το λέει ο Super Daddy!